Στον αριθμό 130 της οδού Oudezijds Achterburgwal, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, ο παράξενος ταξιδιώτης μπορεί να επισκεφθεί ένα εξαιρετικά αλλόκοτο μουσείο αφιερωμένο στην τέχνη των.. τατουάζ. Και λέω αλλόκοτο, γιατί δεν περιορίζεται μόνο σε φωτογραφίες από σχέδια ή ειδικά εργαλεία, αλλά προχωράει ένα βήμα πιο πέρα εκθέτοντας πραγματικά τατουάζ πάνω σε κομμάτια δέρματος ή σε ολόκληρα ανθρώπινα μέλη διατηρημένα σε φορμαλδεΰδη!

Επιπλέον, στη συλλογή υπάρχουν μουμιοποιημένα χέρια, φωτογραφίες από τατουάζ διάσημων προσώπων, σύνεργα σχεδίασης από την Ινδία, το Λάος και την Ιαπωνία, καθώς και μία μόνιμη έκθεση με φωτογραφίες από τις Ρωσικές φυλακές όπου κρατούμενοι σχεδιάζουν τατουάζ χρησιμοποιώντας ξυράφια, σπέρμα και γυαλιστικό παπουτσιών! Τέλος, σε διπλανό δωμάτιο, βρίσκεται ένα στούντιο σχεδίασης όπου φυλάσσονται μεταξύ άλλων το έμβρυο ενός σιαμαίου.. χοίρου, καθώς και ένα τεράστιο πέος σε βάζο!
Πατέρας του μουσείου είναι ο Hank Schiffmacher, ένας από τους γνωστότερους πανευρωπαϊκά σχεδιαστές που μεταξύ άλλων άφησε το «σημάδι» του στο δέρμα των Pearl Jam, Red Hot Chili Pepper και Ramones.
Το μουσείο είναι ανοικτό από Τρίτη έως Κυριακή, από το μεσημέρι έως τις 5 το απόγευμα, με αντίτιμο εισόδου λιγότερο από 5 ευρώ. Κρατήστε και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, 020 625 1565, γιατί το να χαθείς στο Άμστερνταμ δεν είναι διόλου δύσκολο.

Διαβάστε περισσότερα...

«Η ανάγκη για ύπαρξη μυστικών υπηρεσιών δεν είναι δεδομένη» αναφέρεται πολλές φορές σε συζητήσεις μεταξύ ιστορικών, κάτι που υποδεικνύει ότι το κατασκοπευτικό παιχνίδι που μαίνεται πίσω από κάθε πολεμική σύρραξη ήταν πάντα ένα θέμα αμφιλεγόμενο. Όμως, μόνο ένας υψηλόβαθμος στρατιωτικός ή ισχυρός πολιτικός εν καιρώ πολέμου μπορεί να γνωρίζει την πραγματική τους αξία..


Με τα παραπάνω λόγια κατά νου ξεκίνησα πριν λίγους μήνες να επισκεφθώ μία σπάνια έκθεση στο Λονδίνο που αν και μόνιμη λιγοστοί τη γνωρίζουν. Ο λόγος για την Secret War που εκτίθεται στον 1ο όροφο του Imperial War Museum και ως επί το πλείστον «χάνεται» μέσα στην τεράστια συλλογή του μουσείου.


ΜΙ5 και ΜΙ6: Πρότυπες Μυστικές Οργανώσεις Παγκοσμίως
«Σκοπός της έκθεσης είναι να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό μέρος του μυστικού κόσμου της διεθνούς κατασκοπίας και των under cover επιχειρήσεων μέσα από τα μάτια των βρετανικών ειδικών δυνάμεων ΜΙ5 και ΜΙ6», αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του μουσείου Sir Robert Crawford.
«Έχουμε συγκεντρώσει ένα τεράστιο υλικό που περιγράφει πως οι βρετανικές μυστικές οργανώσεις εξελίχθηκαν από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα, τι τεχνολογία χρησιμοποίησαν και πως κατάφεραν να σπάσουν πλήθος κρυπτογραφικούς κώδικες αποσπώντας σημαντικότατες πληροφορίες από εχθρούς του Ηνωμένου Βασιλείου».

Αν και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ιδρύθηκαν σχετικά αργά (η Αγγλία ήταν μία από τις λίγες χώρες που εισήλθαν στον 20ο αιώνα δίχως κατασκοπευτική οργάνωση), εντούτοις έως το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν ήδη καταφέρει να αποτελούν πρότυπο για τις υπόλοιπες χώρες.
Όπως άλλωστε ανέφερε και ο Αδόλφος Χίτλερ: «Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι παρόμοιο με τη βρετανική μυστική υπηρεσία: μία οργάνωση που θα κάνει τη δουλειά της με πάθος».

Η Κρυπτογραφική Μηχανή Enigma και Άλλα Σπάνια Εκθέματα
Σ’ αυτές ακριβώς τις οργανώσεις είναι αφιερωμένη η έκθεση Secret War, με πλήθος σπάνιου υλικού από τις μυστικές της επιχειρήσεις παγκοσμίως.
Καθώς περπατάτε μέσα στον ατμοσφαιρικό χώρο της έκθεσης και εισέρχεστε όλο και περισσότερο στο μέχρι πρότινος άγνωστο κόσμο της κατασκοπίας, θα συναντήσετε αποδείξεις σχετικά με τις επιχειρήσεις της MI5 ενάντια σε Ρώσους κατασκόπους που έδρασαν εντός του Ηνωμένου Βασιλείου και Άγγλους πολίτες που συνεργάστηκαν μαζί τους, τα σπάνια αρχεία της υπηρεσίας σχετικά με την πολύκροτη υπόθεση των Κατασκόπων του Cambridge που αποκάλυψε στο ευρύ κοινό το βαθμό που οι Ρώσοι κατάσκοποι είχαν εισέλθει στην Αγγλία αλλά και την αποτελεσματική αντικατασκοπευτική δράση της MI5, το πολύχρονο project The Double Cross System όπου συμμετείχαν ξένοι διπλοί πράκτορες που κατόπιν εκβιασμού αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με την MI6, κ.α.
Ανάμεσα στα πλέον σπάνια εκθέματα θα συναντήσετε μία αυθεντική γερμανική μηχανή κρυπτογράφησης Enigma, ένα δοχείο με αόρατο μελάνι που χρησιμοποιούνταν από τους Γερμανούς πράκτορες, συσκευές sabotage και τη θρυλική Minox miniature camera που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον κατά το 2ο Π. Π. Επιπλέον, αναζητήστε τα διάφορα access points από όπου μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση στα αρχεία συγκεκριμένων πρακτόρων και μυστικών επιχειρήσεων των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Η ΜΙ6 στην Ελλάδα και τον Υπόλοιπο Κόσμο
Αφήνοντας πίσω το 1ο μέρος της έκθεσης, θα εισέλθετε σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο όπου εκτίθενται μοναδικά στο είδος τους στοιχεία σχετικά με τη δράση της MI6 σε διάφορες χώρες του κόσμου, σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία, όπως υλικό εκπαίδευσης πρακτόρων, το πλήρες οπλοστάσιο της υπηρεσίας, ντοκουμέντα από τις επιχειρήσεις της, κ.α.
Μην αμελήσετε να αναζητήσετε το αρχείο με αποδείξεις για τη δράση της MI6 στην Ελλάδα, όπου εκτίθενται πλαστές ελληνικές ταυτότητες, χάρτες της Ελλάδας με πληροφορίες για την εκάστοτε επιχείρηση, κ.λπ. Για παράδειγμα, υπάρχει η πλαστή ταυτότητα που χρησιμοποίησε ο πράκτορας F. E. Enright που αιχμαλωτίστηκε στη Λέρο τον Ιανουάριο του 1944, καθώς και τα μοναδικά (που διασώζονται) έγγραφα παράδοσης της Κεφαλλονιάς στους Συμμάχους στις 19 Σεπτεμβρίου του 1944 υπογεγραμμένης από τα ψευδώνυμα Bug και Moth του Μαρίνου και των συνεργατών του.
Λίγο πριν αφήσετε την έκθεση, αφιερώστε λίγα λεπτά για να παρακολουθήσετε δύο οπτικοακουστικά ντοκουμέντα σχετικά με τις θρυλικές επιχειρήσεις Benina Raid και Nomrad των ειδικών βρετανικών δυνάμεων που κατέληξαν στην ανατίναξη μίας γερμανικής αεροπορικής βάσης στη βόρεια Αφρική το 1942 και την απελευθέρωση ομήρων από τρομοκράτες στην Ιρανική Πρεσβεία του Λονδίνου το 1980 αντίστοιχα.

Ανακαλύπτοντας το Μυστικό Πόλεμο...
Αν επομένως θέλετε να δείτε από κοντά το παραπάνω σπάνιο -και μέχρι πρότινος μη προσβάσιμο- υλικό, απλά πάρτε μία από τις γραμμές Bakerloo, Northern και Jubilee του Λονδρέζικου tube και κατεβείτε στη στάση Waterloo. Ακολουθώντας τις κατάλληλες πινακίδες, σύντομα θα δείτε τα δύο κανόνια που «προστατεύουν» την είσοδο του μουσείου.
Έχετε κατά νου ότι το μουσείο παραμένει ανοικτό από τις 10 πμ έως τις 6 μμ (εκτός 24-26 Δεκεμβρίου) με ελεύθερη είσοδο για όλες τις μόνιμες εκθέσεις συμπεριλαμβανομένης της Secret War. Αν όμως κάνετε το κόπο να επισκεφθείτε το Λονδίνο, προσπαθήστε να το συνδυάσετε με επίσκεψη σε μία από τις διάφορες περιοδικές εκθέσεις του μουσείου που κάλλιστα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον «απαγορευμένο» μας κατάλογο.
Μία τέτοια συνάντησα όταν επισκέφθηκα το μουσείο τον περασμένο Νοέμβριο με τίτλο Weapons of Mass Communication: War Posters σχετικά με την προπαγάνδα εν καιρώ πολέμου (διαρκεί έως τις 30 Μαρτίου), ενώ από τις 25 Απριλίου ξεκινάει η Ian Fleming and James Bond που διαρκεί για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο και παρουσιάζει τα πραγματικά στοιχεία πίσω από το λογοτεχνικό ήρωα.


σημείωση:
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα του Imperial War Museum www.iwm.org.uk ή επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα +44 (0)207 416 5320/5321.

---

νέα παράξενη σειρά
Ο Παράξενος Ταξιδιώτης
Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία
Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι; Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει; Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη. Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...

Διαβάστε περισσότερα...

Μπορεί να κτίστηκε κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης, όμως σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζει για την ομορφιά ή τη συμμετρία του. Ο λόγος για τον Κήπο των Τεράτων στην πόλη Bomarzo της κεντρικής Ιταλίας, ένα πάρκο που σχεδιάστηκε για να σοκάρει! Τι εννοώ;

Περπατώντας στα δρομάκια του θα συναντήσετε ένα τερατώδες κεφάλι ψαριού, το άγαλμα ενός γίγαντα να σκίζει στα δύο έναν άλλο γίγαντα, ένα τερατώδες ορθάνοιχτο στόμα που μοιάζει να ουρλιάζει (με επιγραφή «Κάθε λογική χάνεται»), αιγυπτιακές σφίγγες, τερατόμορφες γοργόνες κ.ά.
Το αρρωστημένο μυαλό που οραματίστηκε τον κήπο ήταν ο πρίγκιπας Pier Francesco Orsini, ο οποίος ήθελε μέσα σε αυτόν να παρουσιάζεται ο πόνος και η οδύνη που γεννάει ένας πόλεμος (είχε χάσει πρόσφατα φίλους και σύζυγο), ενώ αρχιτέκτονας του ο «πολύς» Pirro Ligorio (είχε ολοκληρώσει παλαιότερα τον Καθεδρικό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη μετά το θάνατο του Μιχαήλ Άγγελου).
Αποτέλεσμα; Έως και τον Salvador Dali γοήτευσε, αναγκάζοντας τον να γυρίσει μία ταινία μικρού μήκους στο εσωτερικό του αλλά και να επηρεαστεί από αυτόν στη δημιουργία του πίνακα The Temptation of Saint Anthony το 1946.
Για να τον επισκεφθείτε, ταξιδέψτε αεροπορικώς έως τη Ρώμη και από εκεί 68 χιλιόμετρα οδικώς βορειοδυτικά στην πόλη Bomarzo. Όταν φτάσετε ρωτήστε τους ντόπιους για το Parco dei Mostri. Αν τελικά καταφέρετε να το βρείτε, μην διστάσετε να περπατήσετε μέσα στο γιγαντιαίο στόμα που ουρλιάζει (γνωστό και ως Στόμα της Κολάσεως) για να ανακαλύψετε το καλύτερο σημείο για… πικ-νικ με τραπέζι τη μαρμάρινη γλώσσα του αγάλματος!

Διαβάστε περισσότερα...

Είστε ανάμεσα σε αυτούς που πιστεύουν πως οι γυναίκες έχουν... μικρότερο εγκέφαλο από τους άνδρες; Μην γελάτε, επί δεκαετίες ολόκληρες η εν λόγω πεποίθηση ήταν ευρέως διαδεδομένη. Κάτι τέτοια άκουγε και η Helen Hamilton Gardener, διάσημη αμερικανίδα φεμινίστρια των αρχών του 20ου αιώνα, και χάρισε τον εγκέφαλο της για να αποδείξει το λάθος μία και καλή. Που το χάρισε; Μα στο μουσείο εγκεφάλων φυσικά!

Ήταν το 1889 όταν ο Dr. Bert Green Wilder, πρωτοπόρος ανατόμος και δημιουργός του σχετικού τμήματος στο Cornell University (ΗΠΑ), άρχισε να συλλέγει ανθρώπινους εγκεφάλους σε μία προσπάθεια να κατανοήσει την ανθρώπινη φύση. Κάπως έτσι, κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερους από 600, οι οποίοι και στέλνονταν συστημένοι από διάφορες επιστημονικές οργανώσεις παγκοσμίως (Μόσχα, Παρίσι, Τόκυο κ.λπ.). Από όλους αυτούς σήμερα διασώζονται οι 70 και οι 8 εξ αυτών εκτίθενται σε μία άκρως σουρεαλιστική έκθεση!
Έχετε λοιπόν αρκετά γερό στομάχι για να την επισκεφθείτε; Δεν έχετε παρά να ταξιδέψετε έως την πόλη Ithica των ΗΠΑ και τον αριθμό 159 της οδού Sapsucker Woods, όπου θα βρείτε τον κτήριο Museum of Vertebrates του Cornell University. Στην αίθουσα Uris Hall βρίσκεται η έκθεση Wilder Brain Collection, όπου πέρα του εγκεφάλου της H. H. Gardener θα βρείτε την φαιά ουσία (ή καλύτερα «πράσινη» λόγω της αποσύνθεσης) του γνωστού δολοφόνου Edward Howard Rullof, αλλά και τον εγκέφαλο του Dr. Wilder. Η είσοδος είναι δωρεάν, όμως απαιτείται επικοινωνία αρκετές ημέρες πιο πριν με το πανεπιστήμιο (607 255-6394, Dr. Barbara Finlay).

Διαβάστε περισσότερα...

Ήταν αρχές Ιανουαρίου όταν επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη στο Λονδίνο είχα την ευκαιρία να περάσω μερικές ώρες στη Ζυρίχη, ως ενδιάμεσο σταθμό. Πέρα από το σοκ που μπορεί η Ελβετία να σου προκαλέσει συγκρινόμενη με την Ελλάδα (ή ακόμα και με την Αγγλία) σε επίπεδο οργάνωσης, ήξερα ότι λόγω της πλούσιας ιστορίας της χώρας γύρω από την ιατρική ήταν το πλέον κατάλληλο μέρος για να αναζητήσω ένα «απαγορευμένο» μουσείο γι’ αυτήν.. και δεν έσφαλα.

Για στη Ζυρίχη;
Γιατί όμως να υπάρχει ένα «απαγορευμένο» μουσείο ιατρικής στη Ζυρίχη, ή γενικότερα στην Ελβετία; Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η χώρα; Μα είναι απλό, μία ιστορία 5 αιώνων ουδετερότητας..
Ήταν το 1499, όταν δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός ανθρώπων στην περιοχή που κατέληξε σε οτιδήποτε σήμερα ονομάζουμε Ελβετία. Και παρά τους δεκάδες πολέμους που ακολούθησαν και συχνά είχαν ως στόχο την ίδια, η χώρα κατάφερε να παραμείνει εντυπωσιακά ουδέτερη και ανεξάρτητη, με μοναδική ίσως εξαίρεση τη βραχυπρόθεσμη κατάληψη της από τον Ναπολέοντα στις αρχές του 19ου αιώνα.
Δεν έλαβε ενεργή συμμετοχή μήτε σε κάποιον από τους δύο παγκόσμιους πόλεμους, αποφεύγοντας έτσι μεγάλες καταστροφές και ανακατατάξεις που βίωσαν οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Κάπως έτσι, όντας στο κέντρο της Ευρώπης, αποτέλεσε έναν ασφαλή χώρο συνάντησης διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτισμών, χώρο εξέλιξης της ανθρώπινης γνώσης και κυρίως της ιατρικής επιστήμης.

Το Μουσείο «Προδοσίας» της Οδού Rami
Στο κέντρο της εν λόγω πόλης λοιπόν, στον αριθμό 69 της οδού Rami (Ramistrasse στα γερμανικά), βρίσκεται το Ινστιτούτο Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης. Μέρος αυτού είναι και το Medizinhistorischen Museum. Γιατί όμως απαγορευμένο;
Όπως αναφέρει και ο George Bernard Shaw, ο άνθρωπος σταδιακά μετέφερε την πίστη του από το Θεό στην ιατρική. Όπως όμως δεν είναι λίγες οι φορές που αισθάνθηκε να προδίδεται από το Θεό του, έτσι προδόθηκε αρκετές φορές και από την επιστήμη της ιατρικής.

Κάπως έτσι, το εν λόγω μουσείο διηγείται αυτό το κομμάτι της ιστορίας, το οποίο σήμερα έχει πάψει να διδάσκεται στις πανεπιστημιακές αίθουσες, το παρελθόν που εσκεμμένα δεν αναφέρεται για διαφύλαξη του κύρους της ιατρικής.
Το παρόν μουσείο δεν είναι αφιερωμένο στην ιστορία της ιατρικής αυτής καθ’ αυτής (δηλαδή στις θεραπείες), αλλά στην ιστορία των ασθενειών και των θυμάτων τους. Έτσι, ο επισκέπτης γνωρίζει από κοντά την εξέλιξη της πανούκλας, της σύφιλης, της ευλογιάς, της φυματίωσης και άλλων μαζικών ασθενειών, καθώς και τα τραγικά αποτελέσματα που είχαν ή έχουν στον ανθρώπινο οργανισμό (παραμόρφωση, αποδυνάμωση, θάνατο). Είναι αφιερωμένη σε θεραπείες που τις περισσότερες φορές είχαν ακριβώς το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα, ή σε μακάβριες «λύσεις» που επιστρατεύθηκαν εκεί όπου η ιατρική είχε αποτύχει.

Όταν η Ιατρική Αποτυγχάνει...
Κάπως έτσι, παρατηρώντας τα εκθέματα (αλλά και διαβάζοντας ή ακούγοντας πληροφορίες, εφόσον βέβαια γνωρίζετε γερμανικά) θα μάθετε μεταξύ άλλων πως στις ακτές του Ζαΐρ οι ασθενείς τοποθετούν ένα καρφί πάνω στο ξύλινο είδωλο Bakongo δίνοντας παράλληλα την υπόσχεση ότι θα πραγματοποιήσουν μία ευχή για χάρη του ώστε να θεραπευτούν, ή πώς έβαζαν ένα κλύσμα από ξύλο, κασσίτερο και ορείχαλκο στο πρωκτό ασθενών ώστε να μαλακώσουν και να ξεπλύνουν περιττώματα (με μία.. αηδιαστικά λεπτομερής εικονογράφηση), ή για ένα αυθεντικό φέρετρο του 14ου αιώνα (όταν η πανώλη θέριζε την Ευρώπη) με πάτο που άνοιγε για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά αμέσως μετά!
Επιπλέον, θα ενημερωθείτε για τις ιατρικές μεθόδους κατά την αρχαιότητα στην Αφρική, την Αίγυπτο (με αντίτυπο του πάπυρου του Ebers και άλλους ιατρικούς θησαυρούς), το Περού, τη Ρώμη, αλλά και την αρχαία Ελλάδα. Μεταξύ άλλων, θα δείτε από κοντά σπάνια ιατρικά βιβλία του μεσαίωνα, την εξέλιξη των πρώτων τεχνητών άκρων, μία πιστή αναπαράσταση φαρμακείου του 14ου αιώνα (που μοιάζει περισσότερο με κατάστημα ειδών μαγείας), κ.α.

Αναζητώντας το «Απαγορευμένο» στη Ζυρίχη
Αν λοιπόν βρεθείτε ποτέ στη Ζυρίχη και έχετε χρόνο να επισκεφθείτε κάτι εναλλακτικό και «απαγορευμένο», ανεβείτε στο τραμ με τον αριθμό 9 από το κέντρο της πόλης και κατεβείτε στη στάση ETH/ Universitätsspital.
Εκεί, απλά περάστε απέναντι στο δρόμο και ανεβείτε τα σκαλιά του νεοκλασικού κτηρίου όπου παλαιότερα αποτέλεσε σπίτι για μερικούς από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως επιστήμονες, όπως οι Albert Einstein, Erwin Schrodinger (θεμελιωτής της κβαντικής μηχανικής) και Rudolf Hess, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας το 1949 (απλή συνωνυμία με τον ναζιστή Walter Richard Rudolf Hess).
Το μουσείο παραμένει ανοικτό από Τρίτη έως Παρασκευή μεταξύ 1 και 6 το απόγευμα, ενώ τα σαββατοκύριακα μπορείτε να το επισκεφθείτε μεταξύ 11 και 5.

Εκθέσεις, Βιβλιοθήκη και Project... Paracelsus!
Αν τώρα επιθυμείτε να οργανώσετε ένα ταξίδι για το εν λόγω μουσείο, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα www.medizin-museum.unizh.ch ή απευθυνθείτε στο email info@mhiz.unizh.ch για να ενημερωθείτε σχετικά με τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκθέσεις που φιλοξενούνται κάθε τόσο στο χώρο, όπως π.χ. οι Disaster in Paradisel: The Landslide of Goldau in 1806 την περίοδο 2006-7, Death is Near την περίοδο 2005-6, Paracelsus Magus: Alchemist- Artz- Magier το 2002-3 και Born Above the Grave: Children’s Troubles in Medicine and Art το 2002.
Αν έχετε λίγο επιπλέον χρόνο, μην αμελήσετε να ζητήστε την άδεια του βιβλιοθηκάριου και να επισκεφθείτε τη βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου που βρίσκεται στο ίδιο κτήριο. Αν και η χρήση της επιτρέπεται μόνο σε εξειδικευμένους ακαδημαϊκούς, θα μπορέσετε να ρίξετε μία σύντομη ματιά στην εξαιρετική συλλογή της από σπάνια συγγράμματα.
Τέλος, μην διστάσετε να ζητήσετε πληροφορίες για το Paracelsus Project που «τρέχει» από το 1998 στο Ινστιτούτο, σε μία προσπάθεια να συγκεντρωθεί και να καταχωρηθεί το έργο του μεγάλου (αν και αμφιλεγόμενου) αυτού πνεύματος του 16ου αιώνα.

---

νέα παράξενη σειρά
Ο Παράξενος Ταξιδιώτης
Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία
Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι; Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει; Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη. Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...

Διαβάστε περισσότερα...

Θεωρείται τον εαυτό σας παράξενο ταξιδιώτη; Αν ναι, πόσα υπόγεια... μουσεία έχει η Αθήνα; Κανένα; Για όνομα των θεών!
Ήταν Νοέμβριος του 1991 όταν ξεκινούσε η μεγαλύτερη αρχαιολογική ανασκαφή της Αθήνας, η κατασκευή του metro. Γνωρίζοντας εξ αρχής οι υπεύθυνοι το ρητό «όπου και να σκάψεις στην Αθήνα κάτι αρχαίο θα βρεις», μίσθωσαν ολόκληρες ομάδες αρχαιολόγων που δούλευαν επί χρόνια πλάι πλάι με μηχανικούς. Αποτέλεσμα; 32.000 αρχαιολογικά ευρήματα ήρθαν στο φως και μαζί τους αρκετά μυστικά της θαμμένης ιστορίας της πόλης. Τι θα έκαναν λοιπόν οι αρχαιολόγοι με τα χιλιάδες αυτά αντικείμενα; Η λύση τελικά ήταν απλή: διαμόρφωσαν αρκετούς υπόγειους σταθμούς του μετρό ώστε να λειτουργούν παράλληλα ως μικρά... μουσεία!

Σας κίνησα την περιέργεια; Αρκεί να πάρετε τη γραμμή 2 ή 3 του μετρό για να κατεβείτε στο μεγαλύτερο υπόγειο μουσείο της Αθήνας, το σταθμό του Συντάγματος. Εκεί, αρκετά μέτρα κάτω από τη γη, εκτίθενται πλήθος ευρημάτων από τον 11ο αιώνα π.Χ. και αργότερα μεταξύ των οποίων τάφοι, ταφικά κειμήλια και νεκροθήκες. Επιπλέον, πάνω στον ένα εκ των τειχών του σταθμού εκτίθεται ολόκληρη η τομή της πόλης (7 μέτρα σε ύψος και 40 σε πλάτος), με δεκάδες «στρώσεις ανθρώπινης ιστορίας»: ξεκινάνε στην κορυφή από τη βυζαντινή εποχή και κατεβαίνοντας παιρνάνε από τη ρωμαϊκή, την αρχαία ελληνική και καταλήγουν στην προϊστορική εποχή, συμπεριλαμβάνοντας τους ανοικτούς τάφους της αρχαίας νεκρόπολης που αρχικά υπήρχαν στο σημείο!
Και όλα αυτά μάλιστα δίχως εισητήριο! Τι έγινε, ακόμα κάθεστε;

Διαβάστε περισσότερα...

Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας μετά το Όσλο, κάτι σαν τη Θεσσαλονίκη δηλαδή της σκανδιναβικής χώρας, θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε ώστε να επισκεφθούμε το επόμενο απαγορευμένο μουσείο.. μία σπάνια και σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό συλλογή αφιερωμένη στην ασθένεια της λέπρας.
Ο λόγος για την πόλη Bergen, κτισμένη πάνω σε ορεινή χερσόνησο που καταλήγει σε ένα εντυπωσιακό φιόδρ, που αποτέλεσαι πρωτεύουσα της Νορβηγίας τον 12ο και 13ο αιώνα. Ο ταξιδιώτης μπορεί να φτάσει στην πόλη μέσω μίας διαδρομής –εξαιρετικής σε ομορφιά- με τρένο από το Όσλο.. και κάπου εκεί, να ανακαλύψει το Μουσείο Λεπρών και ένα πλούσιο αρχείο που αποτελεί μέρος του Memory of the World της UNESCO.

200.000 Λεπροί στον Κόσμο Σήμερα
«Γιατί όμως ονομάσαμε απαγορευμένο ένα μουσείο αφιερωμένο σε μία ασθένεια;» θα αναρωτηθείτε. Η απάντηση είναι απλή: δεν αποτελεί μία οποιοδήποτε ασθένεια, αλλά για την παλαιότερη καταγεγραμμένη ασθένεια που θέρισε εκατομμύρια ανθρώπους κατά το μεσαίωνα στην Ευρώπη και συνεχίζει να θερίζει μέχρι σήμερα.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η λέπρα θεωρείται πως συνυπάρχει με το ανθρώπινο είδος από τις απαρχές της πορείας του, με παλαιότερη αναφορά σε γραπτά της Αιγύπτου το 1350 π.Χ. Επιπλέον, θέριζε το δυτικό κόσμο επί αιώνες ωθώντας σε επίπονο θάνατο χιλιάδες ανθρώπους καθημερινά. Σήμερα όμως έχει εξαλειφθεί πλήρως, έτσι δεν είναι; Γι’ αυτό άλλωστε η παγκόσμια κοινή γνώμη έπαψε να ασχολείται μαζί της..
Όχι ακριβώς.. μιας και σύμφωνα με την έρευνα Global leprosy situation του Weekly Epidemiological Record εν έτη 2006 υπήρχαν περισσότεροι από 200.000 λεπρούς παγκοσμίως σε τριτοκοσμικές κυρίως χώρες, με τουλάχιστον όμως 25 ασθενείς και στην.. Ελλάδα!
Και το μουσείο του Bergen είναι αφιερωμένο σ’ αυτήν ακριβώς την ασθένεια, τη μοναδική ίσως που σκοτώνει μέλη του ανθρώπινου είδους από τις απαρχές της ιστορίας του μέχρι σήμερα. Επιπλέον, το ίδιο το μουσείο είναι το μοναδικό παγκοσμίως στο είδος του, εξιστορώντας την ιστορία μίας μόνιμης «πληγής» για το ανθρώπινο είδος, η ύπαρξη της οποίας σήμερα έχει τεχνηέντως αποσιωπηθεί στην κοινή γνώμη. Η λέπρα υπάρχει, και ας μην το ξέρουμε, απλά έχει μετοικήσει από την Ευρώπη σε άλλες ηπείρους.

Νορβηγία: Το Ερευνητικό Κέντρο για τη Λέπρα
Γιατί επομένως το μοναδικό σχετικό μουσείο στον κόσμο βρίσκεται στη Νορβηγία; Ποιος ο λόγος; Κατά κάποιον τρόπο, η σκανδιναβική χώρα –μαζί ίσως με την Ισλανδία- αποτέλεσαν τις χώρες από όπου η λέπρα έφυγε από τη δυτική Ευρώπη, μιας και ήταν οι μοναδικές με μεγάλο αριθμών λεπρών στα τέλη του 17ου αιώνα. Έτσι, στο Bergen σήμερα υπάρχει το Αρχείο Λεπρών με πλήθος περιπτώσεων ασθενών από τότε μέχρι σήμερα.
Ήταν το 1702, όταν ολοκληρώθηκε το κτήριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο για να χρησιμοποιηθεί ως leprosarium. Και η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε, μιας και το 1830 οι λεπροί ήταν τόσο πολλοί που περίμεναν στην κυριολεξία σε ουρές έξω από νοσοκομεία και μόνον οι προχωρημένες περιπτώσεις αντιμετωπίζονταν.
Μετά από εκτεταμένες επιστημονικές έρευνες των γιατρών Boeck και Danielsen, η λέπρα χαρακτηρίστηκε ως μείζον πολιτικό ζήτημα στη Νορβηγία το 1840 και το 1856 ιδρύθηκε το εθνικό ληξιαρχείο για την καταγραφή λεπρών, το πρώτο ληξιαρχείο ασθενών παγκοσμίως.
Κάπως έτσι, η σκανδιναβική χώρα έγινε το επίκεντρο των ερευνών για την καταπολέμηση της ασθένειας διεθνώς με αποτέλεσμα το 1873 ο Gerhard H. A. Hansen να καταφέρει να απομονώσει τον βάκιλο που ευθύνονταν για τη λέπρα αποδεικνύοντας ότι αποτελεί μεταδοτική ασθένεια (έως τότε δεν γνώριζαν αν ήταν κληρονομική ή μεταδοτική), με πειράματα που πραγματοποίησε μέσα στις αίθουσες του σημερινού Μουσείου Λεπρών.

Επισκεπτόμενοι το μουσείο...
Με τις παραπάνω γνώσεις κατά νου, η επίσκεψη σας μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη αξία καθώς τριγυρνάτε μέσα στα δωμάτια του παλιού αυτού κτηρίου και αναζητώντας το εργαστήριο του G. H. A. Hansen, παρατηρώντας τους θαλάμους όπου απομόνωναν τους λεπρούς ή την εκκλησία όπου οι ασθενείς περνούσαν την ώρα τους με προσευχές.
Επιπλέον, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε σπάνιες φωτογραφίες που περιγράφουν την πορεία και τα αποτελέσματα που έχει η ασθένεια της λέπρας πάνω στο ανθρώπινο σώμα, καθώς και σκίτσα από ανθρώπους που έπασχαν από τη διόλου σπάνια αυτή νόσο, μία εμπειρία που δεν δύναται να χαρακτηριστεί ευχάριστη.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα έρθετε σε επαφή με το παλαιότερο από τα τρία νοσοκομεία λεπρών της Bergen που αποτέλεσε τη διεθνή πρωτεύουσα των λεπρών μεταξύ 1850 και 1900. Το νοσοκομείο του St. George, όπου σήμερα στεγάζεται το μουσείο, χαρακτηρίζετε από πολλούς ως ένα μνημείο χιλιάδων ανθρώπινων τραγωδιών ενώ ο τελευταίος λεπρός που πέθανε εκεί ήταν μόλις το 1946.
Προχωρώντας στο σπανιότατο αρχείο των λεπρών θα έρθετε σε επαφή –μεταξύ άλλων- με καταλόγους ασθενών από πλήθος περιόδων, στοιχειωθετόντας στο μυαλό σας με το καλύτερο ίσως δυνατό τρόπο τον πόνο και τη τραγωδία που επιβάλει η νόσος αυτή στους ανθρώπους που προσβάλει.

Μην περιμένετε να συναντήσετε κάτι το εντυπωσιακό, γιατί θα απογοητευτείτε. Το μουσείο στην πραγματικότητα παρουσιάζει το νοσοκομείο όπως ακριβώς ήταν την περίοδο που στο εσωτερικό του διέμεναν χιλιάδες λεπροί, με όλα τα δωμάτια και τα αντικείμενα των ασθενών σε εξαιρετική κατάσταση.
Πέρα από τις γνώσεις που θα αποκομίσετε για τον αντίκτυπο στην υγεία του ανθρώπου, θα κατανοήσετε πλήρως το κοινωνικό στίγμα που καλούνταν να κουβαλήσουν στις πλάτες τους οι ασθενείς κατά και αμέσως μετά τον μεσαίωνα.. ένα στίγμα που φορτώνει σήμερα τις πλάτες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Αναζητώντας του λεπρούς...
Αν επομένως βρεθείτε κάποια στιγμή στη δεύτερη πρωτεύουσα της Νορβηγίας και θελήσετε να επισκεφθείτε το διόλου ευχάριστο αυτό μουσείο –ελπίζοντας ότι ακολουθήσατε τις προτροπές μου και χρησιμοποιήσατε το τρένο- βγείτε απλά από το σιδηροδρομικό σταθμό και αναζητήστε σε πολύ κοντινή απόσταση προς τα ανατολικά το τέλος της οδού Kong Oscarsgate σε μία παλιά πύλη της πόλης από το 1628. Στον αριθμό 59 της οδού θα συναντήσετε το μουσείο, Lepramuseet όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι, σε πολύ κοντινή απόσταση με τα πόδια από το κέντρο και τη ξακουστή ψαραγορά της πόλης.
Έχετε κατά νου ότι ανοίγει μόνο το καλοκαίρι, από μέσα Μαΐου έως τέλη Σεπτεμβρίου μεταξύ 11 το πρωί και 3 ή 4 το μεσημέρι, αλλά αν θελήσετε να το επισκεφθείτε εκτός «επίσημης περιόδου» είναι εφικτό αφότου έρθετε σε επικοινωνία με τους υπεύθυνους του μουσείου μέσω email (lepramuseet@bymuseet.no) ή τηλεφώνου (47 55 55 20 00).

---

νέα παράξενη σειρά
Ο Παράξενος Ταξιδιώτης
Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία
Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι; Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει; Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη. Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτή τη φορά θα χρειαστεί να ταξιδέψουμε σε μία μικρή πόλη του ιταλικού βορρά και να ψάξουμε στις οδούς της, ώστε να εντοπίσουμε μία σπάνια και απαγορευμένη συλλογή. Και λέω να ψάξουμε, γιατί η συλλογή Cesare Taruffi της Bologna για τουλάχιστον έναν αιώνα αλλάζει συνεχώς στέγη.. κάτι σαν ανεπιθύμητη δηλαδή από δήμο και κρατικές υπηρεσίες.
Τι το απαγορευμένο όμως φέρει ώστε να αξίζει μία θέση στη λίστα των Απαγορευμένων μας Μουσείων; Η συλλογή C. Taruffi διηγείται μία ιστορία για όποιον έχει το χρόνο και τη διάθεση να την ακούσει.. την ιστορία χιλιάδων ανθρώπων που χάρη στη διαφορετικότητα τους η ιατρική επιστήμη δεν άφησε ποτέ να θαφτούν, μήτε στα πτώματα τους να αποσυντεθούν, αλλά τα διατήρησαν μέσα σε φορμαλδεΰδη, τα έκοψαν σε φέτες για διδακτικούς σκοπούς, ενώ ακόμα και οι σκελετοί τους καθαρίστηκαν από υπολείμματα σάρκας ώστε να εκτεθούν σε κάποια προθήκη.


Και η ιστορία αυτή περιλαμβάνει ως επί το πλείστον νεογέννητα παιδιά με μορφή.. τεράτων. Σοκαριστήκατε; Αν ναι, ανατρέξτε σε ένα πιο light θέμα του περιοδικού, γιατί η συνέχεια εδώ δεν είναι διόλου ευχάριστη.

Η Συλλογή Τεράτων του Taruffi!
Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει οι περισσότεροι, η συλλογή περιέχει πλήθος τερατομορφικού ανθρώπινου υλικού: από σώματα διατηρημένα σε αλκοόλη ή φορμαλδεΰδη έως σκελετούς παραμορφωμένους από διάφορες ασθένειες, όπως για παράδειγμα μωρά δίχως εγκέφαλο ή νεογέννητα ακέφαλα σώματα.
Πατέρας της θεωρείται ο Cesare Taruffi, γεννημένος στο Calgiari το 1821, που απέκτησε το πρώτο του πτυχίο στη χειρουργική το 1842 και το δεύτερο στην ιατρική το 1844 από το Πανεπιστήμιο της Bolo-gna, ενώ το 1863 έλαβε το χρίσμα του καθηγητή της Παθολογικής Ανατομίας.
Χάρη σ’ αυτόν, το έως τότε αδιάφορο Μουσείο Παθολογίας του Πανεπιστημίου της Bologna πήρε μία ιδιαίτερα παράδοξη εξειδίκευση σε εκθέματα τερατομορφιών, όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε από τον συγγραφέα της σημαντικότερης ίσως μέχρι σήμερα διατριβής πάνω στις ανθρώπινες δυσμορφίες και τερατομορφίες λόγω ασθενειών.
Κάπως έτσι, άρχισε να δημιουργείται σιγά- σιγά μία ιδιαίτερα σπάνια και αλλόκοτη συλλογή που άλλαξε πάρα πολλές φορές στέγη, έως ότου φιλοξενηθεί στο Museo di Anatomia e Istologia Pa-tologica C. Taruffi (Μουσείο Παθολογικής Ανατομίας και Ιστορίας) της οδού via Massarenti.
Τελικά όμως το εν λόγω μουσείο έκλεισε, με αποτέλεσμα η συλλογή να ενσωματωθεί στο Museo delle Cere Anatomiche Luigi Cattaneo (Μουσείο Κέρινης Ανατομίας), στο Ινστιτούτο Normal Human Anat-omy, όπου και συνδυάστηκε περίφημα με την πλούσια συλλογή κέρινων ομοιωμάτων ανθρώπων με δυσμορφίες, πιστών αντίγραφων από αυτοψίες που διενεργήθηκαν στους χώρους του πανεπιστημίου.

Ένα Μωρό με Δυο Κεφάλια...
Επομένως, τι πρέπει να περιμένει κανείς να δει επισκεπτόμενος το μουσείο; Δύσμορφα κρανία νεογέννητων, σκελετούς μικρών παιδιών δίχως εγκέφαλο (;!), νεογνά δίχως σκελετό που μοιάζουν με άμορφες σάρκινες μάζες, δίδυμα με δύο κεφάλια και ένα σώμα ή δύο σώματα και ένα κεφάλι, δίδυμα με δύο κεφάλια, δύο χέρια και τρία πόδια, γυναίκες με 3, 4 ή 5 στήθη, κ.λπ.
Εκ των πλέον μακάβριων εκθεμάτων, θεωρείται το κέρινο ομοίωμα ενός μωρού που προικίστηκε μεν με δύο σώματα, μειονεκτούσε όμως δε γιατί δεν έφερε.. κεφάλι. Σε μία προθήκη, στα ενδότερα του μουσείου, εκτίθεται το σώμα ενός παιδιού «Κύκλωπα» που γεννήθηκε με ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται το σώμα ενός ανθρώπου με ανοιγμένο θώρακα ώστε να φαίνονται όλα του τα όργανα τοποθετημένα.. ανάποδα (!), καθώς και μία σειρά από σπονδυλικές στήλες παραμορφωμένες σε απίστευτες γωνίες.
Ανάμεσα στα πλέον ήπια εκθέματα της τόσο σπάνιας αυτής συλλογής είναι ανθρώπινοι σκελετοί με 6 δάχτυλα στα χέρια ή στα πόδια. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο τμήμα του μουσείου με τίτλο «Μωρά στη Φορμαλδεΰδη», όπου εκτίθεται πλήθος τερατόμορφων πτωμάτων νεογνών κομμένων σε φέτες ώστε να αποκαλύπτονται καλύτερα οι δυσμορφίες τους, καθώς και μία σειρά από νεογνά δίχως κεφάλι.

Όπως καταλαβαίνετε, το μουσείο δεν είναι για επισκέπτες με ευαίσθητο στομάχι, μήτε για μικρά παιδιά. Πάντως, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανατόμων παγκοσμίως περιέχει μία συλλογή όπου κάθε έκθεμα, πέρα από μία φαινομενικά μακάβρια δυσμορφία, αποτελεί κάτι ανάμεσα σε επιστημονικό θαύμα και εξαίρετη τέχνη!

Ο Δρόμος προς τα Τέρατα...
Αν μετά από όσα σας ανέφερα επιμένετε να το επισκεφθείτε, δεν έχετε παρά να κατευθυνθείτε προς το Ινστιτούτο Normal Human Anatomy και τον αριθμό 48 της οδού via Irnerio. Αν φτάσετε στην πόλη με τρένο, απλά επιβιβαστείτε από το σταθμό σε κάποιο από τα λεωφορεία με αριθμό 32, 36 ή 37 και κατεβείτε στη στάση Porta San Donato. Αν φθάσετε μέσω αέρος στο Areoporto Marconi, χρησιμοποιήστε το λεωφορείο BLQ για να φτάσετε στο σιδηροδρομικό σταθμό.
Η είσοδος είναι ανοικτή στο κοινό καθημερινά από τις 9 το πρωί έως τις 1 το μεσημέρι, δίχως χρηματικό αντίτιμο, ενώ για περισσότερες πληροφορίες μην διστάσετε να επικοινωνήστε με τα τηλέφωνα (+39) 051 244215 και 242217.
Αν όμως επιθυμείτε ξενάγηση στο χώρο, πρέπει να έρθετε σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του μουσείου, καθηγητή Al. Ruggeri, μέσω email (a.ruggeri@biocfarm.unibo.it) τουλάχιστον 15 μέρες πιο πριν.
Στη σπάνια περίπτωση που φτάσατε στην Bologna αλλά συνειδητοποιήσετε τελευταία στιγμή πως δεν προτίθεστε να χαλάσετε τη διάθεση σας επισκεπτόμενοι την αλλόκοτη αυτή συλλογή, αρκεί να σας αναφέρω ότι η πόλη φέρει πλήθος εξειδικευμένων θεματικών μουσείων αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το τοπικό πανεπιστήμιο είναι το παλαιότερο στην Ευρώπη που δεν σταμάτησε ποτέ τη λειτουργία του!

---

νέα παράξενη σειρά
Ο Παράξενος Ταξιδιώτης
Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία
Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι; Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει; Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη. Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...

Διαβάστε περισσότερα...