Ο πρώτος ταξιδιωτικός οδηγός παραξενιάς για την Ελλάδα είναι γεγονός! Πύργος του Άιφελ, Σκάλα του Μιλάνου, πυραμίδες, μούμιες και 196 άλλες μοναδικές παράξενες τοποθεσίες στη χώρα μας παρουσιάζονται στις έγχρωμες σελίδες ενός μοναδικού λευκώματος/οδηγού!
που ταξιδεύουμε;
Strangler GPS!
Νέα Υπηρεσία! Κάντε download τα αρχεία .kml και κάντε τις παραξενο-περιηγήσεις σας πιο εύκολες μέσω Google Maps, Google Earth, Mio, iGo κ.ά.
γίνε ένας από εμάς!
Πατήστε εδώ για να μάθετε πως μπορείτε να συμμετάσχετε ή γίνεται και εσείς ένα από τα 1500+ μέλη του facebook group του Παράξενου Ταξιδιώτη!
Αρωγός σε αυτήν την προσπάθεια είναι η Ομάδα Πυθέας, ενώ χορηγοί επικοινωνίας το περιοδικό mystery, ο έντυπος Παράξενος Ταξιδιώτης και η εταιρία MVH networks.
Αν ποτέ ταξιδέψετε στην Αθήνα των… ΗΠΑ (στην πολιτεία Georgia), μην αμελήσετε να αναζητήσετε το μοναδικό δένδρο που ανήκει (κυριολεκτικά) στον εαυτό του! Ήταν αρχές του 20ου αιώνα, όταν το αρχικό δέντρο φυτεύτηκε σε ένα μικρό κομμάτι γης από τον ιδιοκτήτη του χώρου William H. Jackson. Στη διαθήκη του ο τελευταίος, λόγω της μεγάλης του αγάπης γι’ αυτό, του κληροδότησε τη γη όπου βρισκόταν! Για να δείτε από κοντά το μοναδικό παγκοσμίως αυτό παράδοξο, αναζητήστε το Tree That Owns Itself στη συμβολή των οδών Dearing και Finley της αμερικανικής πόλης. Αυτό που θα δείτε είναι μία λευκή ιτιά, καθώς και μία μαρμάρινη επιγραφή με το επίμαχο κομμάτι της διαθήκης του Jackson!
Σχεδόν για κάθε ιδιότητα/ όργανο του ανθρώπου υπάρχει και μία φράση που την παραλληλίζει με κάποιο ζώο: «έχει τη μνήμη ελέφαντα», «είναι πονηρός σαν αλεπού», «πηδάει σαν αίλουρος» και ούτω καθεξής. Είχατε όμως την περιέργεια ποτέ σχετικά με ποιο γήινο ον έχει το μεγαλύτερο… πέος, ώστε να μπορείτε επιτέλους να πείτε «είναι τόσο μεγάλη ως …»; Σε αυτή την ερώτηση μοιάζει να προσπαθεί να απαντήσει το Ισλανδικό Φαλλολογικό Μουσείο, το μοναδικό μουσείο στο είδος του παγκοσμίως με εκθέματα… πέη! Με μία συλλογή που θα ζήλευε κάθε μουσείο φυσικής ιστορίας, εκθέτει παραπάνω από 260 φαλλούς από κάθε θηλαστικό που μπορεί να βρεθεί στη χώρα αυτή: φάλαινες, πολικές αρκούδες, φώκιες και άλλα. Και δεν είναι μόνο αυτά! Εκτός του τμήματος βιολογίας του μουσείου, υπάρχει τμήμα με πέη από πλάσματα της μυθολογίας (ξωτικά, θαλάσσια τέρατα, trolls και άλλα) όπως επίσης και καλλιτεχνικό τμήμα όπου εκτίθενται εκατοντάδες έργα τέχνης αφιερωμένα που αλλού… στον φαλλό! Αν και η φαλλολογία είναι μία επιστήμη με ρίζες στην αρχαιότητα, παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα με μικρές μόνο αναφορές στον ακαδημαϊκό χώρο μέσα από έρευνες άλλων επιστημονικών πεδίων όπως η ιστορία και η ψυχολογία. Αυτό ακριβώς προσπάθησε να αλλάξει το 1974 ο ιστορικός Sigurour Hjartarson (Ινστιτούτο Ρέικιαβικ), ιδρύοντας το εν λόγω μουσείο. Για να το επισκεφθείτε δεν έχετε παρά να επισκεφθείτε την πόλη Husavik, στο βορειοανατολικό άκρο της νησιώτικης χώρας, όπου έχει μεταφερθεί πλέον το Hio Islenzka Reoasafn. Στον αριθμό 3α της οδού Hedinsbraut θα συναντήσετε το μουσείο, το οποίο δεν θα δυσκολευτείτε να εντοπίσετε μιας και στην είσοδο του υπάρχει ένα τεράστιο καφέ αντίγραφο ενός πέους. Ανοίγει τις πόρτες του μόνο μεταξύ Μαΐου και Σεπτεμβρίου, από τις 12 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα. Αν κάπου στο δρόμο χαθείτε, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το τηλέφωνο 011-354-566-8668 ή το email phallus@phallus.is. Αν και το μουσείο δεν εκθέτει μέχρι στιγμής το πέος του κυρίαρχου επί γης θηλαστικό αυτή τη στιγμή (του homo sapien), τέσσερεις άνδρες (ένας Αμερικανός, ένας Ισλανδός, ένας Άγγλος και ένας Γερμανός) έχουν δηλώσει πως θα χαρίσουν μετά το θάνατο τους το πέος τους για χάρη της επιστήμης!
23 Οκτωβρίου 1989, ώρα 12 π.μ. Στον εξώστη του Κοινοβουλίου της Βουδαπέστης ο Πρόεδρος της Βουλής, Ματίας Ζούρος, κάνει την εμφάνιση του ανακοινώνοντας την ίδρυση της «Δημοκρατίας της Ουγγαρίας». Λίγες ημέρες πριν, το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας σε έκτακτο συνέδριο αυτοδιαλύθηκε και στη θέση του ιδρύθηκε το «Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα». Με λίγα λόγια, στις 23 Οκτωβρίου του 1989 ο Κομμουνισμός έπεσε στην Ουγγαρία. Χιλιάδες Ούγγροι ξεχύθηκαν στους δρόμους τραγουδώντας για το τέλος της δικής τους δικτατορίας, όπως συνήθιζαν να την αποκαλούν. Μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της χώρας είχε φτάσει στο τέλος της.. μία σελίδα που οι περισσότεροι ήθελαν γρήγορα να αφήσουν πίσω.
Όμως κατά το προηγούμενο καθεστώς που κράτησε 70 ολόκληρα χρόνια, γιγαντιαία αγάλματα κομμουνιστών ηγετών σηκώθηκαν σε κάθε μεγάλη πλατεία της Βουδαπέστης και της υπόλοιπης χώρας. Αγάλματα που δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα.. που δεν θα άφηναν τους Ούγγρους να ξεχάσουν.
Statue Park: Το Πάρκο των Αγαλμάτων «Μία ιστορική έκθεση που παρουσιάζει τα αγάλματα της κομμουνιστικής εποχής. Έργα τέχνης που απομακρύνθηκαν από τους δρόμους της Βουδαπέστης, ακολουθώντας την πτώση του Κομμουνισμού το 1989-90. Μνημεία της "Ουγγρικής- Σοβιετικής Φιλίας" και της "Απελευθέρωσης", αγάλματα διάσημων προσωπικοτήτων του εργατικού κινήματος, μαζί με γιγαντιαία έργα των Lenin, Marx, Engels, Dimitrov, Ostapenko, Bela Kun και άλλων[...]» Πήρα τα παραπάνω λόγια αυτούσια από ένα από τα λιγοστά διαφημιστικά φυλλάδια που έχουν μοιραστεί ποτέ για αυτό το «απαγορευμένο» πάρκο, το οποίο δεν διαφημίστηκε παρά λιγοστές φορές στο παρελθόν. Και όμως, κρύβει κάτι πραγματικά σπάνιο και «απαγορευμένο»: δεκάδες κομμουνιστικά αγάλματα από τους δρόμους της πόλης έχουν συγκεντρωθεί εκεί μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Κατασκευάστηκε το 1992- 93 από τον Ούγγρο αρχιτέκτονα Akos Eleod, για λογαριασμό του Ουγγρικού κράτους, και άνοιξε για πρώτη φορά στις 29 Ιουνίου του 1993, στη 2η επέτειο της αποχώρησης των Ρωσικών στρατευμάτων από την Ουγγαρία. Εξ’ αρχής, η λειτουργία του πάρκου αντιμετώπισε προβλήματα. Πως δεν θα μπορούσε άλλωστε; Σε μία χώρα με νωπές τις μνήμες ενός καταπιεστικού κομμουνιστικού καθεστώτος, έπρεπε να σεβαστεί και τις δύο πλευρές: αυτούς που ζημιώθηκαν ανεπανόρθωτα από το καθεστώς και αυτούς που το υποστήριξαν με τη ζωή τους. Έτσι, δεν έπρεπε να μετατραπεί σε ένα χώρο ειρωνείας προς τους μεν, αλλά ούτε και σε ένα χώρο κομμουνιστικής προπαγάνδας για τους δε. Γι’ αυτό και ουδέποτε επιτράπηκαν στο εσωτερικό του εκδηλώσεις πολιτικών κομμάτων ή κινημάτων, αλλά ούτε τελετές μνήμης προς τους απελθόντες κομμουνιστές ηγέτες. Τελικά, κατάφερε να επιζήσει και σήμερα πλέον δέχεται περισσότερους από 40.000 επισκέπτες κάθε χρόνο, Ούγγρους και ξένους, νοσταλγούς του κομμουνιστικού καθεστώτος, αλλά και ανθρώπους που θέλουν να γνωρίσουν μία μαύρη και τόσο θολή σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας.. μία σελίδα που οι μεγαλύτεροι έχουν πάψει να διηγούνται.
Οι 42 Κόκκινοι Γίγαντες του Παρελθόντος «Το πάρκο αυτό είναι ένα πολύ λεπτό ζήτημα[…] Μιλάει για τη δικτατορία, αλλά την ίδια στιγμή μιλάει και για τη δημοκρατία. Άλλωστε, μόνο η δημοκρατία μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να σκεφτούμε ελεύθερα για τη δικτατορία. Ή για την ίδια τη δημοκρατία. Ή για οτιδήποτε!»
Αkos Eleοd Junior
Καθώς φθάνει κανείς στο Statue Park της Βουδαπέστης, αντικρίζει από μακριά μία γιγαντιαία πύλη στην είσοδο του, δεξιά της οποίας δύο πέτρινες μπότες δημιουργούν μία σουρεαλιστική ατμόσφαιρα καλωσορίζοντας τον επισκέπτη. Οι πέτρινες μπότες είναι οτιδήποτε απέμεινε από το γιγαντιαία άγαλμα του Ιωσήφ Στάλιν, το οποίο καταστράφηκε στην αποτυχημένη λαϊκή εξέγερση του 1956 που πνίγηκε στο αίμα από το ουγγρικό κομμουνιστικό καθεστώς. Ξεκινώντας από την πύλη, ένα συμπαγές τοίχος αγκαλιάζει όλο το πάρκο, ορίζοντας από τη μία το χώρο του ανοικτού μουσείου και αποτελώντας από την άλλη σημαντικό στοιχείο στη συμβολική αρχιτεκτονική του. Στο εσωτερικό του φυλάσσονται σήμερα 42 αγάλματα, άλλα γιγαντιαίων και άλλα μικρότερων διαστάσεων, που έως το 1992 στόλιζαν τους σημαντικότερους δρόμους της Βουδαπέστης. Μόνο δύο- τρία παραμένουν στις αρχικές τους θέσεις μέσα στην πόλη, ως μνημεία πάνω από τους τάφους των Ρώσων στρατιωτών που πέθαναν κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από την κατασκευή του το 1992 έχει απαγορευτεί η μεταφορά επιπλέον αγαλμάτων στο Statue Park, ώστε να διατηρηθεί η ατμόσφαιρα και η λειτουργικότητα του χώρου.
Ανάμεσα στις προσωπικότητες που αναφέραμε παραπάνω- Lenin, Marx, Engels, κλπ.- ο επισκέπτης μπορεί να δει και τεράστια πέτρινα μνημεία των Στρατιωτών της Σοβιετικής Ένωσης, των Κομμουνιστών Μαρτύρων, κλπ.
Επίσκεψη στον Τάφο του Κομμουνισμού Το Statue Park αποτελεί σήμερα το μοναδικό μουσείο στο είδος του στην κεντρική Ευρώπη και ένα από τα μόλις τρία σε ολόκληρη την πρώην σοβιετική επικράτεια. Κάπως έτσι, αποτελεί ίσως τον μοναδικό τρόπο για έναν σύγχρονο άνθρωπο να έρθει σε τόσο στενή επαφή με την περίοδο της κομμουνιστικής διακυβέρνησης. Δεκαπέντε μόλις λεπτά με το αυτοκίνητο ή το λεωφορείο από το κέντρο της Βουδαπέστης, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε είτε το λεωφορείο του Statue Park που φεύγει από την πλατεία Etele(Etele ter) κάθε 15- 20 λεπτά, είτε με κάποιο συνδυασμό της πολύ καλής αστικής συγκοινωνίας της πόλης: από το κέντρο μπορείτε να πάρετε το αστικό 7 έως το τέρμα Kosztolanyi Dezso και στη συνέχεια να επιβιβαστείτε στο κίτρινο Volan Bus από τις αποβάθρες 7 και 8 ή αλλιώς να πάρετε επίσης από το κέντρο το αστικό 3 αλλάζοντας στην Jokai utca στο αστικό 50. Το πάρκο παραμένει ανοιχτό όλο το χρόνο, από τις 11 το πρωί έως τη δύση του ηλίου και η περιήγηση σας κατά μέσο όρο θα διαρκέσει 20 με 40 λεπτά, δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορείτε να το γυρίσετε μέσα σε ένα 5λεπτο ή σε 3-4 ώρες. Όσο χρόνο όμως και αν αφιερώσετε, μην αμελήσετε να προμηθευτείτε το 36σέλιδο βιβλιαράκι- οδηγό από το Souvenir Shop του πάρκου, όπου συνοψίζεται όλη η ουσία του «απαγορευμένου» αυτού μουσείου, με το όνομα κάθε αγάλματος, τον καλλιτέχνη, πληροφορίες και φωτογραφίες από την τοποθεσία στην οποία βρισκόταν πριν τη μεταφορά του στο πάρκο, την ιστορία του, τους θρύλους γύρω από αυτό, κλπ.., μιας και ξεναγός δεν υπάρχει. Προσωπική μου προτροπή; Αγοράστε και το cd με τα πιο δημοφιλή κομμουνιστικά hits όλων των εποχών, όπως το The Happy Pionner και το We Thank You, Comrade Rakosi!, κομμάτια που ακούγονται από τα μεγάφωνα του πάρκου κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ημέρας, συνοδεύοντας τους επισκέπτες στην περιήγηση τους στο «απαγορευμένο» κόκκινο παρελθόν του τόπου.
σημείωση: Για περισσότερες λεπτομέρειες επισκεφτείτε την επίσημη σελίδα του Statue Park: www.szoborpark.hu
νέα παράξενη σειρά Ο Παράξενος Ταξιδιώτης Ταξιδεύει σε Απαγορευμένα Μουσεία Αλήθεια, τι καταλαβαίνετε διαβάζοντας τον τίτλο αυτής της στήλης; Γιατί ένα «μουσείο» μπορεί να είναι «απαγορευμένο»; Απαγορευμένο ως προς τι;Έχει απαγορευτεί η λειτουργία του; Οι γνώσεις που φυλάει αφορούν μία αθέατη, άγνωστη ή διαφορετική πλευρά της ιστορίας; Ή μήπως απαγορευμένο γιατί αποτελεί έναν τόπο όπου ο άνθρωπος έχει εξορίσει στιγμές της ιστορίας του που προσπαθεί πλέον να ξεχάσει;Και με τον όρο «μουσείο», τι εννοούμε; Κατ’ αρχήν, ξεχάστε τη συμβατική έννοια του όρου, ή μάλλον μην την αφήσετε να περιορίσει την αντίληψη σας. Λέγοντας «μουσείο» σε αυτή τη στήλη εννοούμε έναν χώρο που να έχει την ικανότητα να «εκπαιδεύσει» το συνειδητό επισκέπτη, όπως ακριβώς μπορεί ένα συμβατικό μουσείο. Με λίγα λόγια, μπορεί μεν να είναι ένα μουσείο όπως το νοούμε όλοι, αλλά μπορεί να είναι και ένα παρεκκλήσι, ένα ιστορικό θεματικό πάρκο, κάποια στοά, μία πλατεία, ή ακόμα και μία ολόκληρη πόλη.Άρα, ένα «απαγορευμένο μουσείο» είναι ένα μουσείο απαγορευμένης ιστορίας... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν αναζητώντας τα, αναζητώντας την δική τους απαγορευμένη ιστορία...
Φίλος του Παράξενου Ταξιδιώτη βρέθηκε κατά τύχη στο αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης και μας μετέφερε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είδηση. Στην αίθουσα αναμονής (πριν από τον έλεγχο των διαβατηρίων) φιλοξενείται μία άκρως παράδοξη και... αλλόφρων έκθεση ζωγραφικής που «μας παρουσιάζει μία ευρύτερη γνώση του ανθρώπου και μία βαθύτερη κατανόηση της ψυχής του, ενώ παράλληλα μας δείχνει [...] τη φυσιολογική πλευρά της ψύχωσης» σύμφωνα με τον ψυχίατρο Παύλο Βασιλειάδη.
Ο λόγος φυσικά για την έκθεση ζωγραφικής Η Άλλη Ματιά, όπου εκτίθενται έργα τροφίμων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Όπως αναφέρει ο διοικητής του νοσοκομείου, Κωνσταντίνος Γούλιος: «Ο θεατής, με τη διπλή ιδιότητα του επισκέπτη-ταξιδιώτη, έχει την ευκαιρία να δει ότι τα άτομα με ψυχική διαταραχή έχουν διατηρήσει ακέραιη την ικανότητα τους να εκφράζουν σημαντικά και παναθρώπινα συναισθήματα». Σαφώς και εισιτήριο εισόδου δεν υπάρχει, ενώ για να φτάσετε στο αεροδρόμιο αρκεί να ανεβείτε στο αστικό 78. Απλά βιαστείτε, μιας και η η έκθεση υποτίθεται πως θα έληγε τον Ιούλιο του 2009 αν και εμείς την πετύχαμε μέσα Οκτωβρίου!
Στις αγροτικές περιοχές της Τσεχίας, 100 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Πράγας, βρίσκεται η πόλη Pelhrimov η οποία δικαίως αποκαλείται από τους κατοίκους της Η Πόλη του Παράξενου. Στο κέντρο της και ανατολικά της πλατείας, αφού περάσετε την πύλη Jihlavska που οδηγεί σε ένα από τα πολλά παλαιά οχυρά της περιοχής, θα συναντήσετε το Μουσείο του Παράξενου, μία τεράστια συλ-λογή με τα πιο εκκεντρικά εκθέματα: ένα κουτάλι αρκετά μεγάλο ώστε να κάνετε μπάνιο μέσα του, τη μεγαλύτερη εικόνα που φτιάχτηκε ποτέ από.. μακαρόνια, άγαλμα πελεκημένο πάνω σε.. οδοντογλυφί-δα, κ.α.
Στον περίβολο του μουσείου κάθε χρόνο διοργανώνεται και ένα live project για την επίτευξη ενός νέου ρεκόρ στο οποίο ζητείται η συμμετοχή των επισκεπτών (π.χ. το 1999 πλεκόταν ένα κασκόλ 200 μέ-τρων!), ενώ στην πόλη κάθε Ιούνιο συγκεντρώνονται Τσέχοι από όλη τη χώρα για να συμμετάσχουν σε ένα φεστιβάλ παράξενων ρεκόρ, διακινδυνεύοντας πολλές φορές τη σωματική τους ακεραιότητα για χάρη μίας πρωτιάς! Αν βρεθείτε ποτέ στην όμορφη αυτή χώρα με διάθεση παράξενου ταξιδιώτη, κατευθυνθείτε προς το Pehlrimov ρωτώντας τους ευγενέστατους ντόπιους για το Muzeum Rekordu a Kuriozit, ή ζητώντας βοήθεια στο τηλέφωνο 0366 321 226.
Πόσο απέχει η Αθήνα; Πόσο κοντά βρίσκονται η Βουδαπέστη και η Βιέννη και πόσο μακριά η Ιερουσαλήμ; Πόσα χιλιόμετρα πρέπει να διανύσει κανείς για να φτάσει στη πρωτεύουσα των Η.Π.Α., της Ιαπωνίας ή της Αυστραλίας; Ποιές από αυτές βρίσκονται νότια, βόρεια, ανατολικά ή δυτικά;
Οι απαντήσεις σε όλες τις παραπάνω ερωτήσεις είναι «χαραγμένες» σε έναν κύκλο "σφηνωμένο" σε πεζοδρόμιο της πρωτεύουσας της Σλοβακίας, Μπρατισλάβα!
Στην περίμετρο του χρυσαφί κύκλου αναγράφονται γνωστές πρωτεύουσες και πόλεις κρατών από όλο τον κόσμο (και από τις πέντε ηπείρους) προσφέροντας ακριβείς πληροφορίες προσανατολισμού στον ταξιδιώτη (παράξενο ή μη). Κάπως έτσι, πάνω στον κύκλο μπορεί να δει κανείς τις πόλεις Βουδαπέστη, Πράγα και Βιέννη, την Αθήνα, το Λονδίνο, το Πεκίνο και το Τόκιο, τη Μελβούρνη, την Ουάσινγκτον, το Σαντιάγκο, το Γιοχάνεσμπουργκ κ.λπ.
Για να βρείτε και εσείς τον κύκλο με τις χιλιομετρικές αποστάσεις των γνωστών πρωτευουσών αλλά και πόλεων όλου του κόσμου, να τον μελετήσετε και να προσανατολιστείτε με μεγάλη ακρίβεια δεν έχετε παρά να βρεθείτε στο ιστορικό κέντρο της πόλης της Μπρατισλάβας και να φτάσετε στον πεζόδρομο Michalska. Ο δρόμος αυτός βρίσκεται κοντά στην ελληνική πρεσβεία (αν δυσκολευτείτε, δηλαδή, να τον βρείτε μην διστάσετε να ρωτήσετε κάποιον συμπατριώτη!) καθώς και σε άλλες ωραίες και πρωτότυπες παραξενιές (στις οποίος ο Παράξενος Ταξιδιώτης θα ταξιδεύψει προσεχώς!). Στο τέλος του πεζόδρομου θα αντικρίσετε από μακριά την Πύλη του Michael (φωτογραφία 3). Ο κύκλος βρίσκεται ακριβώς εκεί, στο πέρασμα της Πύλης, το οποίο αν ακολουθήσετε θα συναντήσετε το Κάστρο της πόλης.
Μία εξαιρετικά σπάνια και αλλόκοτη εκκλησία εντόπισε ο φακός του Παράξενου Ταξιδιώτη στη κοντινή Σερβία. Ο λόγος για την εκκλησία Ruzica, έναν μικρό ναό που φέρει πολυέλεους φτιαγμένους από... κάλυκες σφαιρών, σπαθιά και κομμάτια κανονιών! Παραξενευτήκατε; Σας κατανοώ μιας και σε έναν τόπο προσευχής το τελευταίο πράγμα που περιμένεις να συναντήσεις είναι αντικείμενα θανάτου και πολέμου. Για ακόμα μία φορά όμως η ιστορία είναι το μυστικό για να λύσουμε το “μυστήριο”. Το κτήριο που στεγάζει σήμερα το ναό χρησιμοποιούνταν για περισσότερα από 100 χρόνια από τους Τούρκους κατακτητές ως αποθήκη πυρομαχικών (κατά τον 18ο αιώνα), ενώ μεταξύ 1867 και 1869 μετατράπηκε σε στρατιωτική εκκλησία. Κατά τους βομβαρδισμούς του Α' Παγκοσμίου Πολέμου καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς, ώστε το 1925 να χτιστεί ξανά από την αρχή. Τότε ήταν που Σέρβοι στρατιώτες που πολέμησαν στο πλευρό Άγγλων και Αμερικανών στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης βρήκαν το χρόνο ώστε να κατασκευάσουν τους αλλόκοτους αυτούς πολυέλεους. Κάπως έτσι, σε κοντινή απόσταση από το Βελιγράδι κτίστηκε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία πολεμικής τέχνης παγκοσμίως, αλλά και ένας από τους must προορισμούς του Παράξενου Ταξιδιώτη. Εφόσον έχετε τη διάθεση και το χρόνο (γιατί το κόστος για ένα τέτοιο ταξίδι με τρένο είναι σχετικά μικρό) δεν έχετε παρά να ταξιδέψετε έως τη Σέρβικη πρωτεύουσα και από εκεί να κατευθυνθείτε προς το πασίγνωστο κάστρο Kalemegdan. Όταν φτάσετε στην πόλη απλά ρωτήστε μιας και υπάρχουν πολλοί εύκολοι τρόποι για να φτάσετε στο σημείο (αποφύγετε το αυτοκίνητο λόγω περιορισμένου και ακριβού parking), ενώ όταν εισέλθετε στο μεσαιωνικό οχυρό αναζητήστε τις πινακίδες για τον ναό Ruzica.
Στην πόλη Kaag της Αυστρίας, 5 χιλιόμετρα βόρεια του Edelbach, βρίσκεται η πιο παράξενη ίσως μηχανή του κόσμου, η Weltmaschine: ένα αριστούργημα εκκεντρικότητας που ο αγρότης Franz Gsellmann χρειάστηκε 23 ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρώσει!
Βρίσκεται στο εσωτερικό του “Σπιτιού 14” και μεταξύ άλλων φέρει συνδεδεμένα πάνω της αλυσίδες, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, ξυλόφωνο, μετρονόμους, ρόδες ρουλέτας, μία πλαστική Παναγία, έναν Χριστό, βαρόμετρα, δεξαμενές οξυγόνου, κλπ. Και κάπου εδώ θα αναρωτηθείτε τι ακριβώς υποτίθεται ότι κάνει η μηχανή; Χμ, κάποιοι έχουν πει ότι κάνει τον κόσμο να γυρίζει, κάποιοι ότι δείχνει τον τρόπο λειτουργίας της ανθρώπινης ψυχής, ενώ ο Gsellmann πέθανε το 1981 δίχως να δώσει απαντήσεις. Αν ποτέ τύχει και βρίσκεστε στη χώρα με λίγο χρόνο και διάθεση παράξενου ταξιδιώτη, κατευθυνθείτε με τρένο έως το Feldbach, από εκεί με λεωφορείο στο Edelbach και τέλος με ταξί στο Kaag. Όταν τελικά φτάσετε, ζητήστε από τον φύλακα να τη θέσει σε λειτουργία, ενώ αν κάπου στο δρόμο χαθείτε τηλεφωνήστε στο 0 31 15/ 29 83.
